Feest van ontmoeting…
Met Vojska op bezoek bij haar broer Ivan (roepnaam Louis) goed voor de conditie; broer en zus gebruikte de beschikbare ruimte maximaal in een vriendschappelijke teckelrace. En voor ons was het genieten van de vriendschap; de mooie omgeving met werfjes ter restauratie van oude houten visserbootjes en fabricage van nieuwe schepen naar eeuwenoude tekeningen.
Vandaag zijn we alweer een weekje Pup-loos, de pups doen het allemaal fantastisch op hun nieuwe plekjes, veroveren harten waar ze komen. Ook hier gaat het goed, Breghje is weer helemaal ‘in shape’ en neemt haar positie in de roedel weer in. We genieten van de foto’s en berichtjes die we ontvangen van alle Dijklevens.
Meer zien en lezen van de dijkleventeckels… volg ons dan ook op fb: dijkleven teckeltje anders en /of teckels van dijkleven.
Voor alles is een tijd onder de zon… er is een tijd van komen en gaan maar de tijd van gaan is nu gekomen;
een voor een verlaten ze het nest en ze zijn er klaar voor, wijzelf iets minder; is dubbel, je doet het hiervoor maar verdikkeme ze los laten valt niet mee hoor, zijn zulke lieverds en ook heerlijk ondeugend. We gaan ze allen terugzien, de een iets meer dan de ander. Dijkleven Sien gaan we vaak genoeg terugzien, ze woont vanaf nu bij onze vrienden met wie we veel optrekken en zelfs vakanties delen. Driekus gaat bij onze dierenartsen wonen en zal ook veel in de praktijk aanwezig zijn, lekker dichtbij dus. Ook de andere broers die verder weg gaan blijven we mee in contact, zo gaat dat gelukkig met de dijklevens. Breghje heeft het weer fantastisch gedaan, ze doet niet liever dan zorgen en opvoeden, we gaan haar lekker verwennen en weer veel meenemen.
Dijkleven Hannes-Driekus-Peer-Kobus- Guus en Sien we love you to the moon and back.
Spelen is de leukste vorm van leren…
De tunnel is favoriet, elkaar achterna rennen door het blauwe ritselende rollende ding, leuk.. nog een beetje wilder; drie erin en een eronderdoor, terwijl twee eroverheen duiken, wat een lol. Ja ik heb jouw staart, gillen en weer door maar dan opeens is alle energie op en ploffen ze met zijn allen op een hoop; trustte, effe time out.
Steeds meer uit op vermaak en uitdaging: normaal op deze leeftijd en erg leuk; soms ook wel schakelen want opeens klimmen ze dan toch over de baricade voor de ren. Het deurtje van de ren staat permanent open, zo kan moeders erin en eruit wanneer en zo vaak ze zelf wil, daarom de houten plankjes totaal 35 cm hoog kunnen de pups niet snel overheen… maar vandaag lukte het Sien om zichzelf op te trekken en eroverheen te gaan. Dus opnieuw plankje verhoogt met 4 cm 🙂
never a dull moment.
Waar blijft de tijd? morgen zeven weekjes geleden dat ze geboren werden en nu echte teckels; klaar om de wereld te veroveren. Nog een week met elkaar spelen, vechten en stoeien, eten en slapen en dan gaan ze elk hun weg. We zullen ze missen! maar we weten zeker dat we elkaar weer gaan terugzien, de een iets vaker dan de ander maar dat is oke! Wat hebben we veel gedaan de afgelopen weekjes en ook komende week gaan we nog avonturen beleven samen. Wat een heerlijk stel, lief en sociaal met een berg pit, zoals het een dijkleven betaamd.
Zo trots op Breghje die een topmoeder is en natuurlijk ook op op Vojska die haar enorm geholpen heeft met de opvoeding.
Alweer bijna zes weekjes is ons zestal; het lijkt wel of we de klok ipv een uur een week naar voren hebben gezet. De tijd gaat zo snel als je geniet, de vijf broers en hun zusje Sien vermaken zich goed, spelen en stoeien, eten en groeien; een lieve lust om naar te kijken. Morgen worden ze gechipt door de raad van beheer, dan zijn ze officieel erkent. Ook krijgen ze hun eerste inenting met bijbehorend document, paspoort. De enting wordt thuis gedaan door onze dierenarts Erik, zijn vrouw Michelle (ook dierenarts) houd het nog even bij puppy-knuffelen; over twee weekjes zullen ze Dijkleven Driekus ophalen en een liefdevol thuis geven in hun gezin.
Vandaag vier weekjes geleden werden we geboren, in de afgelopen weken is er heel veel gebeurd; we zijn gaan kijken en horen, gaan lopen en zelfstandig eten en ook weten we af en toe, op het het juiste moment ons hondentoilet te bereiken. Dat we stuk voor stuk adembenemend mooi zijn, daar hebben we het niet eens over, dat zie je zelf natuurlijk ook wel. Rest ons nog te melden dat we allemaal vijf keer ons geboortegewicht hebben bereikt… toppertjes!
